Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
5 / 4 / 2022

Διάβαζα αυτό το πράγμα στο Twitter, και εκεί δεν μπορώ να απαντήσω όπως θα ήθελα – θέμα χώρου – οπότε αποφάσισα να γράψω εδώ τις σκέψεις μου.

Οι θιασώτες του εμβολιασμού, προκειμένου να μας πείσουν για την επιτυχία του εμβολίου – παρά την αποτυχία του και την κοινωνική αθλιότητα που έχει προκαλέσει – παρουσιάζουν στατιστικές που συνοψίζονται στο εξής διάγραμμα το οποίο και τακτικά μάς παρουσιάζουν:

Δηλαδή, σου λένε ότι από το γενικό σύνολο των εμβολιασμένων – που είναι πελώριο – μόνο ένα μικρό τμήμα είναι στις ΜΕΘ· ενώ από το γενικό σύνολο των ανεμβολίαστων – που είναι σαφώς μικρότερο – ένα μεγάλο τμήμα του είναι στις ΜΕΘ.

Άρα, το εμβόλιο είναι καλό (και όλες οι κοινωνικές αθλιότητες σχετικά μ’αυτό δικαιολογούνται). Σωστά;

Λάθος.

Οι στατιστικές που παρουσιάζουν είναι, όπως και παλιά (επί lockdown, μαζικής τρομοκρατίας, κτλ), αληθοφανείς όπως είναι αληθοφανές το φτηνό κόλπο ενός θαυματοποιού του δρόμου που προσπαθεί να σε πείσει ότι ένας ελέφαντας χωρά τελικά μέσα σε μια ντουλάπα αν τον κόψεις σε κομμάτια και τον διπλώσεις καλά!

Μπορεί η στατιστική να είναι αυτή που παρουσιάζουν, αλλά τα δεδομένα που έχουν δοθεί για να την ταΐσουν δεν είναι σωστά.

Προτού πεις ότι ένα μικρό τμήμα των εμβολιασμένων είναι στις ΜΕΘ, πρέπει να λάβεις υπόψη σου ότι, ακόμα κι αν αυτοί ήταν ανεμβολίαστοι, οι περισσότεροι δεν θα νοσούσαν ούτως ή άλλως.

Πρέπει να λάβεις, επίσης, υπόψη σου ότι, ακόμα κι όσοι τύχαινε να νοσήσουν, οι περισσότεροι θα το περνούσαν ελαφρά ούτως ή άλλως και δεν θα πήγαιναν στις ΜΕΘ.

Πρέπει να λάβεις, επίσης, υπόψη σου ότι από αυτούς που θα νοσούσαν, ακόμα κι αν ήταν ανεμβολίαστοι, μόνο ένα μικρό ποσοστό (γύρω στο 1% και αν) θα πέθαινε ούτως ή άλλως.

Και υπολογίζουμε αυτό το ποσοστό θνησιμότητας του Covid βάσει των ήδη αλλοιωμένων στατιστικών που έχουν δημιουργήσει οι θιασώτες της πανδημίας, οι οποίες έχουν φτιαχτεί με τον εξής τρόπο: όποιος πεθαίνει, τσεκάρουμε αν έχει μέσα του το μικρόβιο του κορονοϊού, κι αν το έχει, τον δηλώνουμε ως νεκρό από Covid, ασχέτως αν πραγματικά πέθανε από Covid (ενώ, συγχρόνως, απαγορεύουμε τις νεκροψίες για να μη μπορεί να διαπιστωθεί η αληθινή αιτία θανάτου).

Με αυτή τη λογική, και η απλή γρίπη θα έπρεπε ήδη να έχει εξισωθεί με τον Μαύρο Θάνατο.

Και τα εμβόλια εναντίον της γρίπης (που κανείς δεν εξαναγκάζεται να τα κάνει) είναι μόνο 60% αποτελεσματικά.

Τα εμβόλια για Covid (που δεν είναι εμβόλια, έτσι κι αλλιώς) διατυμπανιζόταν ότι ήταν 100% αποτελεσματικά... αλλά μετά 90%... μετά, 80%... μετά, 70%... και πάει κατρακυλώντας το πράγμα.

Προτού πιστέψουμε τα κόλπα των θαυματοποιών της στατιστικής του Covid (που πρέπει πια να γίνει ειδικός κλάδος προπαγανδιστικής στατιστικής, έτσι όπως πάει το πράγμα!), πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψη μας και τις παρενέργειες από τα υποτιθέμενα «εμβόλια». Ήδη στη χώρα μας – που δεν γίνεται σχεδόν καμία προσπάθεια για ειλικρινή καταγραφή των παρενεργειών, όπως έχει γίνει σε άλλες χώρες – η ΕΛΣΤΑΤ μάς δείχνει ότι έχουμε αύξηση των θανάτων κατά 34% στον γενικό πληθυσμό, από κάθε αίτιο. Κι αυτό από τότε που ξεκίνησαν οι μαζικοί εμβολιασμοί.

Επομένως, όταν υπολογίζεις το πόσοι (υποτίθεται) γλίτωσαν τη ΜΕΘ λόγω «εμβολίου», θα πρέπει επίσης να υπολογίσεις και πόσοι έπαθαν ζημιές λόγω «εμβολίου» οι οποίοι ούτε στις ΜΕΘ θα πήγαιναν ούτε καν θα κολλούσαν τον ιό.

Πρέπει, επίσης, να σκεφτείς ποιος ο λόγος να εξαναγκαζόμαστε να παίρνουμε φάρμακα για μια ασθένεια με τόσο μικρές πιθανότητες σημαντικής βλάβης. Τα φάρμακα δεν είναι φιστίκια ούτε πορτοκαλάδα, ακόμα και στην καλύτερη περίπτωση.

Πρέπει, επίσης, να υπολογίσεις και τις ανυπολόγιστες ζημιές που έχει προκαλέσει η φασιστική λογική της επιβολής εμβολιασμού στον γενικό πληθυσμό, καθώς και τα lockdown (που απλά ήταν μια μέθοδος τρομοκράτησης για αποδοχή του μαζικού εμβολιασμού) – και δεν μπαίνω σε λεπτομέρειες σχετικά με αυτό.

Βάλε τα όλα αυτά μαζί, και μετά πες μας αν τα μη-εμβόλια αξίζουν τίποτα περισσότερο από νοθευμένα ναρκωτικά δευτέρας κατηγορίας.

ΜΗΝ βιάζεστε να πιστέψετε στατιστικές που μοιάζουν αληθοφανείς. Τα αποτελέσματα της στατιστικής εξάγονται βάσει των δεδομένων που της δίνεις. Αν τα δεδομένα είναι προβληματικά, το αποτέλεσμα μπορεί να μοιάζει αληθινό, αλλά δεν είναι.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Αυγούστου (18/8)


Barry Windsor-Smith και Robert E. Howard & Xerox Hell (αλλοιώστε εικόνες) & Η εκστατική αλήθεια της τέχνης & Chaoclypse & Mâr-Nâmeh, το Βιβλίο των Οιωνών από τα Φίδια & Γεωλογικός χάρτης του φεγγαριού σαν σουρεαλιστικό όνειρο & Morgan Sorensen & Ένα αστεροσκοπείο μέσα στην έρημο & RIP John Crowley & The Greenwood Faun της Nina Antonia & Αντισταθείτε στους τεχνοκράτες και στους «ειδικούς» & πολλά ακόμα έρχονται στο LinX – σύντομα

 

Βιβλιοκριτική: The Dandelion Dynasty: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones, του Ken Liu


Αυτή η σειρά (τετραλογία) μού έκανε αίσθηση από διάφορες απόψεις, γι’αυτό κιόλας αποφάσισα να γράψω βιβλιοκριτική. Έπιασα το πρώτο βιβλίο της, The Grace of Kings, σχεδόν τυχαία, και αμέσως κόλλησα. Συνήθως, όταν διαβάζω σειρές φαντασίας, το πρώτο βιβλίο δεν μου αρέσει και τόσο, αλλά, καθώς προχωράω στα επόμενα, η σειρά μού αρέσει ολοένα και περισσότερο. Εδώ – δυστυχώς – συνέβη το ακριβώς αντίθετο...

Το πρώτο βιβλίο με εντυπωσίασε. Σκέφτηκα: Επιτέλους, ένας σύγχρονος συγγραφέας φαντασίας που μου αρέσει! Διότι, τελευταία, δεν βρίσκω και πολλούς σύγχρονους συγγραφείς που να μου αρέσουν. Το Grace of Kings δεν ακολουθεί την κλισέ πλέον, και εμπορική, χρήση της οπτικής γωνίας τρίτου προσώπου που προσκολλιέται κάθε φορά σε έναν χαρακτήρα (όπως, πχ, γίνεται στο A Song of Ice and Fire). Εδώ η οπτική γωνία τρίτου προσώπου είναι πολύ πιο ανοιχτή· μπορεί να γράφει για οτιδήποτε: από τις σκέψεις τριών χαρακτήρων συγχρόνως, μέχρι το τι συμβαίνει σε μια ολόκληρη πόλη. Μια πολύ ευχάριστη αλλαγή στη βαρεμάρα του ύφους που έχει καταντήσει η διεθνής φανταστική λογοτεχνία. Δεν ξέρω αν έχουν αρχίσει να αλλάζουν νοοτροπία (τώρα που η αγορά του βιβλίου χάνει λεφτά διεθνώς) ή αν απλώς ο συγγραφέας είχε κανένα πολύ γερό βύσμα και το πέρασε αυτό σε μεγάλο εκδότη. Και δεν έχει σημασία.

Αυτό δεν είναι το μόνο καλό στο Grace of Kings, φυσικά. Οι χαρακτήρες είναι έξυπνοι και δραστήριοι, ο διάλογος αρκετά έξυπνος και ρεαλιστικός. Η πλοκή ποτέ δεν παύει να κινείται: συνεχώς γίνονται γεγονότα και γεγονότα και γεγονότα. Περιπέτειες μέσα σε περιπέτειες, ατελείωτες. Η ιστορία ξεκινά με μια «κακιά» αυτοκρατορία και διάφορους επαναστάτες εναντίον της αποδώ κι αποκεί· μοιάζει κλισέ, αλλά δεν είναι, έτσι όπως εξελίσσεται. Και ακόμα και οι «κακοί» χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες: κάποιοι τρομαχτικοί, κάποιοι με τη δική τους φιλοσοφία. Ενώ οι «καλοί» είναι ή έξυπνοι ή γενναίοι – μια πολύ ωραία ανάμειξη νοοτροπιών.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Αυγούστου (5/8)


Sibylle Ruppert (βιομηχανικός, σκοτεινός σουρεαλισμός) 10 ταινίες (από την ανατολική Γερμανία) TikTok Farlands (ένας κρυφός κόσμος) Η Google θα κάνει τα smart phones σας ακόμα πιο περιοριστικά (απαγορεύοντας στον οποιονδήποτε να τρέξει δικό του app) Οι Ευρωπαίοι ψηφίζουν (για τις εικόνες στα νέα χαρτονομίσματα) Trompe-L’œil (ένας κρυμμένος κόσμος σκέλεθρων) Solarpunk (μουσική) Η Shell κερδίζει (από τον πόλεμο) Ένας ερημίτης (στις κατακόμβες του Παρισιού) Καρλ Γιουνγκ και συγχρονικότητα (ο μυστικισμός των συμπτώσεων) Ο νεοναζισμός στις ΗΠΑ (βίντεο) Maxfield Parrish (μαγευτική τέχνη) Περίπλοκοι χαρακτήρες (σε Howard, Grell, Wolfe, Dostoevsky) Ars Notoria (και η Άμεση Γνώση) LinX (έρχονται πολλά ακόμα)